بارها به خود می اندیشم ؛

زمانی،

که،

 پ س ت ا ن ِ  زن، زخم بود از شدت عشق

به گناه،

 من تنها  زیر سایه ی ستاره ها

 نسیم خنک آغوش می کشیدم!

 

یادگاری!

من ام،

که به  دیوار مانده ام!

نگاهم می کنند!

در جستجوی چی؟ کی؟ کِی؟

دقت کنید،

در چشمانم،

نگاه ؛ هنوز نفس می کشد!

من،

خالی از زمان

بهارانی پیش

شکوفه ای بودم

بی شناسنامه

روی درختی که مادرم نبود!

 

رها

در رثای پرواز

سپیده دمِ شنبه

تاریخ

.../.../...

پروانه ای جان سپرده است.

سوگواری؟

نکنید!

نمی کنیم!

اینجا،

 

"پرواز"

ممنوع بود،

ممنوع است.

 

او؟

از بس

"شهد گل"

چشید

یا شاید،

در رویا دید!

مرد!

پ.ن: او هنرمند نبود، نمرد ، معتاد بود.




رها