مبهوت در معنای خود!
نه شیدا هستم
نه،
رها!
از آن هنگام که آمدی
آنقدر زیبا شده ام
که نور
بی طاقت و مست
در این اتاق آینه
میان نفس های گرم و پاک ِ "تو"
با تاریکی
عشق بازی می کند؛
و
زمان،
هر لحظه
حادثه می زاید
حادثه ی من
حادثه ی تو
حادثه ی "ما"
رها
بیگودی پیچیده
زیر سشوارند
داغ که شد،
تاب ِشان می دهم
روی شانه
می افشانم
اوه !
شاعر شده ام!
رها
چارتاق
انگشت هایم نگه دارش
نگه دارت
نگه دار!
دست هایم ،
فصلی دیگر ، ورق می زند
از خطوط پیشانی ات می خوانم؛
دوباره
زن می شوم
قُل قُل سماور امانم نمی دهد
چای حاضر است!
.
.
.
فاصله،
میان من و کتابنگاهش می کنم.
رها
هنوز عاشقم
می فهمم
گردش نگاه را تاب ندارم.
بازی بازیِ تنم
در صدایِ این آواز
رقص تن به تن ِ ماه و آسمان است؛
یادم هست،
یادت هست،
می دانم.
من آسمان بودم
تو، ماه
صبح که می شد
تنم می سوخت
و
تو ،
رفته بودی!
رها
و رسالت من این خواهد بود 