پرنده،

 

 تجسم پرواز است،

 

تصویری

 

از


دور دست های

 

ناشناخته،

 

انسان هایی صبور،

 

در دشت هایی سرسبز

 

که

 

گندم می کارند،

 

 

 

پاییز !

 

هنگام درو،

 

داس ها،

 

خوشه های طلایی،

 

تپه های زرین،

 

در گوشه گوشه ی دشت.

 

 

 

زمستان !

 

سپیدی بی کران،

 

پرنده؟ !

 

کوچ کرده است،

 

بسوی

 

 باز هم

 

بهار و سرسبزی،

 

این است،

 

پرواز !