کوچه باغ

آفریده ها

می گشاییم

دعا می کنیم

تا

شاید

خدایمان

ما را

ببخشد

توبه

با

یک استکان چای

قند پهلو!

قرچ قرچ قند

در

 دهان او

دندان های سیاهش

را

به رقص

می گیرد

رقص

بومیان

در

دور

دیگ آدم پزی!

سه

دو

یک

دانه های درشت تسبیح

خوب

بد

خوب!

پس انجام می دهیم

مبارک است!

خدا

در

دانه های اشک

او

پنهان است

و هیچ نمی تواند بگوید

شاید

آنقدر

صبر باید

تا

اشک هایش

اشک هایت

اشک هایم

سیل شود

ویران کند

شاید

خدا

اینگونه

آشکار شود.

رها