کوچه باغ

پرسه هایم شمارش ندارند

می گذارم بگذرند؛

گام هایم

آرام

آرام

آرام می گیرند

بر کف

این زمین

نشانی از قلبم می چکد

آرام

آرام

روی

آسفالت خیابان

آه

نمی فهمد

تا در آغوش بگیرد این نشانه را

نه

نشانه نشانه

می نویسم

اینبار

قلبم، ذهنم

نشانه باران می شود

آه !

تو در آغوشمی

رها